Duke u përballur me vdekjen pa frikë (2)
2. Dhjetor E Mërkurë

‘O vdekje, ku është gjëmba jote? O ferr, ku është fitorja jote?’ 1 Korintasve 15:55 KJV

 

Kur babai i Carolyn Arends ishte duke vdekur në spital, një maskë oksigjeni e bëri të pamundur për të që të komunikonte me familjen e tij. Kështu, ata u habitën kur e dëgjuan atë të këndonte nën zë një këngë të vjetër të Shkollës së të Dielës: Me Krishtin në varkë ne mund t'i qeshim stuhisë, ndërsa po lundrojmë drejt shtëpisë. Vetëm disa orë përpara se ai të shkonte në qiell, një refren djalërie që ai e kishte mësuar gjashtëdhjetë vite më parë i dha ngushëllim dhe forcë këtij burri që po vdiste.

Arends shkruan: 'Unë shpresoj që të të largohem nga kjo botë duke kënduar, duke folur dhe duke menduar për Jezusin...Frika ndaj vdekjes është një pengesë për ne; ajo na shtyn që ta kemi kokën pas dhe të mos hyjmë me gëzim në ditët që na janë dhënë. E tërhequr zvarrë prej hijeve dhe e mbajtur në dritën e ungjillit, vdekja jo vetëm që e humbet thumbimin e saj, por ajo bëhet një kujtues që të “përdorim me mençuri gjithë kohën që kemi” (shiko Psalmi 90:12 CEV)…Një garë drejt vijës së finishit ka një ndjesi të ndryshme qëllimi dhe urgjence në krahasim me një vrapim rreth lagjes.

Kur një besimtar e kupton se ai po shkon drejt vdekjes [sot ose pas 50 vitesh], ai [ose ajo] mund të ndalojë së harxhuari energjinë që duhet për të mohuar vdekësinë e tij/saj dhe të fillojë të jetojë në fatin e tij të përjetshëm që tani në të tashmen. Ai mund të jetë i qëllimshëm përsa i përket investimit në gjërat që ai dëshiron të jenë me të në fund...Vdekja lëndon, por ajo nuk është fundi...ne nuk vajtojmë si ata që nuk kanë shpresë...unë nuk e di se sa ditë më kanë mbetur, por unë dua që të përdor secilën prej tyre që të mësoj të vërtetën se kush Jezusi është – dhe se kush unë jam në Të – duke u rrënjosur në mua gjithnjë e më thellë’.