Mësime nga Jakobi (1)
6. nëntor e premte
“Dhe bëhuni bërës të fjalës dhe jo vetëm dëgjues, që gënjejnë vetveten” Jakobi 1:22
Letra e Jakobit ka 108 vargje dhe ka si temë kryesore mënyrën se si ne mund ta vëmë në veprim besimin tonë. Ajo u shkrua nga gjysëm vëllai i Jezusit, djali i lindur prej Maries dhe Jozefit. Mesa duket, Jakobi u bë besimtar si një rezultat i ringjalljes. Pali tha se pasi Jezusi u ngjall prej së vdekuri, Ai “iu shfaq Jakobit dhe pastaj të gjithë apostujve” (1 Korintasve 15:7). Diku, privatisht dhe personalisht, Zoti i ringjallur u takua me Jakobin dhe jeta e vëllait të Tij të vogël nuk mbeti më e njëjta. Pas takimit me vëllanë e tij të madh, i cili ishte njeriu-Perëndi që fitoi mbi vdekjen, Jakobi u rrit në besim dhe u bë një drejtues i padiskutueshëm i kishës së Jerusalemit. Apostulli Pal i referohet atij si shtylla e kishës (shiko Galatasve 2:9) dhe tradita na thotë se Jakobi ishte aq i përkushtuar ndaj lutjes, saqë atij iu vu nofka “gjunjët e devesë”, për shkak të kallove që u shkaktuan si rezultat i orëve të kaluara në gjunjë. Sot ne jemi 2,000 vite larg prej shkrimit të Jakobit, e megjithatë letra e tij mbetet po aq e përshtatshme për ne sa edhe lajmet e mëngjesit. Mesazhi qëndror i letrës së tij përmbahet në këto fjalë: “Dhe bëhuni bërës të fjalës dhe jo vetëm dëgjues, që gënjejnë vetveten.”
Jakobi trajton sfidën tonë më të madhe: të praktikojmë me jetën tonë atë që shpallim me buzët tona. Në çdo paragraf, ai na kujton se duhet të ecim në hap me Frymën e Shenjtë. Do ta vëmë në praktikë atë që themi se besojmë dhe do të jemi “bërës të fjalës”.
