Perëndia mund të të çlirojë nga perfeksionizmi
16. nëntor e hënë
“A jeni kaq të marrë saqë, mbasi nisët në Frymë, të përfundoni në mish?” Galatasve 3:3
A e qorton veten kur nuk i arrin pritshmëritë e tua? Apo ndjen se ajo që arrin nuk është kurrë mjaftueshëm e mirë? A të ndodh të jesh i ngadaltë në marrjen e një vendimi, sepse duhet të sigurohesh që është tamam i duhuri? A është përpjekja jote për të qenë pa faj në të vërtetë një tentativë për të mbrojtur veten nga kritika dhe mospranimi? Nuk do të përjetosh kurrë paqe dhe siguri emocionale nëse çdo gjë që lidhet me ty duhet të jetë perfekte. Perfeksionizmi është një mënyrë mendimi dhe sjelljeje vetë-sabotuese që synon arritjen e qëllimeve joreale.
Psikologu Dr. David Viscott e shpjegoi kështu: “Dëshira e një të rrituri kontrollues për të qenë perfekt vjen nga dëshira fëminore për të qenë pa faj. Meqë rritja e vërtetë nënkupton pranimin e gabimeve dhe shqyrtimin e dobësive, njerëzit kontrollues rrezikojnë më shumë të bëhen të ngurtë dhe të dështojnë për shkak të këmbënguljes së tyre për të pasur gjithmonë të drejtë. Ata kanë nevojë të ndihen përtej kritikës, në mënyrë që askush të mos ketë arsye për t’u mohuar atë që u nevojitet ose për t’i refuzuar. Ata besojnë se duhet të jenë perfektë vetëm për të qenë të sigurt, prandaj edhe pranimi i papërsosmërive të vogla i bën të ndihen të pasigurt dhe me vetë-dyshim.”
Në shoqërinë e sotme, shumë njerëz besojnë se të jesh perfeksionist është diçka e dëshirueshme dhe e nevojshme për sukses. Prandaj, ata e mbajnë perfeksionizmin si një “shenjë nderi”. Por e vërteta është, se duke qenë perfeksionist, ti e vendos veten në një situatë dështimi çdo ditë. Por nuk ke pse të jetosh kështu. Pse? Sepse kur pranon Krishtin si Shpëtimtarin tënd, Perëndia të pranon me gjithë papërsosmëritë e tua. Dhe dashuria dhe pranimi i Tij pa kushte të çlirojnë që të duash dhe të pranosh edhe veten.

