Të jetuarit në mënyrë sakrifikuese
26. shkurt e enjte
“E paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë…te Perëndia” Romakëve 12:1
Me arkat kombëtare të shteruara nga një sërë luftërash të kushtueshme, Mbreti Frederik Uilliam III i Prusisë e gjeti kombin e tij me mungesë serioze fondesh ndërsa përpiqej të rindërtohej. Ai refuzoi të kapitullonte para armiqve të tij dhe nuk mund të përballonte zhgënjimin e popullit të tij. Ai u kërkoi grave të Prusisë të sillnin bizhuteritë e tyre prej ari dhe argjendi për t'i shkrirë dhe për t'i përdorur në këmbim të gjërave që kombi kishte nevojë urgjente. Ndërsa secila grua sillte bizhuteritë e saj, asaj i jepej një “ekorim” prej hekuri si simbol i mirënjohjes së mbretit. Mbi të ishin shkruar fjalët: “Dhashë ar për hekur, 1813”. Gratë vinin për të vlerësuar dhuratat e tyre nga mbreti më shumë sesa bizhuteritë e tyre të mëparshme! Dekorimet e tyre ishin provë se ato kishin sakrifikuar për mbretin e tyre. Në fakt, në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë në Prusinë e hershme u bë shumë e pazakontë që gratë të mbanin bizhuteri, por shumë në modë të mbanin një kryq prej hekuri. Nga kjo u krijua Urdhri i Kryqit të Hekurt.
Jeta e krishterë ka dy anë: bekimin dhe sakrificën. Pali tha: “Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim” (Filipianëve 3:8). Jezusi e deklaroi çmimin e të qënurit dishepull: “Në qoftë se dikush do të vijë pas meje, ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë” (Mateu 16:24). Himnisti shkroi: “‘Merre kryqin dhe më ndiq’, dëgjoj Shpëtimtarin tim të bekuar që më thotë. Si mund të bëj një sakrificë më të vogël, kur Jezusi dha gjithçka?”.
