Pjesa e Perëndisë dhe pjesa jote
26. tetor e hënë
“Punoni për shpëtimin tuaj” Filipianëve 2:12
Pali shkruan: “Punoni për shpëtimin tuaj me frikë e me dridhje, sepse Perëndia është ai që vepron në ju vullnetin dhe veprimtarinë, sipas pëlqimit të tij” (v. 12-13). Shpëtimi është një dhuratë nga Perëndia, prandaj nuk mund të punosh për ta fituar — por mund të punosh mbi të. Si bëhet kjo? Në të njëjtën mënyrë siç stërvit muskujt. Nëse dëshiron të jesh në formë të mirë, duhet të ushtrohesh! Dhe sa më shumë ta bësh, aq më i fortë bëhesh. Duhet ta çosh besimin tënd në palestër dhe ta stërvitësh fort. Kjo do të përfshijë edhe dridhje — kështu bëjnë muskujt kur shtyhen deri në kufijtë e tyre. Por pikërisht kështu ata bëhen më të fortë. Dhe ndërsa vazhdon ta bësh këtë, tavani i sotëm i besimit do të bëhet dyshemeja e besimit të nesërm.
Pali shkruan: “Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij” (Romakëve 8:29). Pjesa e “paracaktimit” është pjesa e Perëndisë, ndërsa pjesa e “shndërrimit” është pjesa jonë. Një shembull i mirë i kësaj është shprehja e njohur: “Lutu sikur gjithçka varet nga Perëndia dhe puno sikur gjithçka varet nga ti.” Nëse bën vetëm njërën ose tjetrën, rezultati do të jetë një frymëzim gjysmak. Fati ynë është të shndërrohemi sipas shëmbëlltyrës së Krishtit. Dhe Perëndia do të përdorë çdo rrethanë, të mirë apo të keqe, për ta arritur këtë qëllim. Prandaj Pali shkruan: “Bëni çdo gjë pa u ankuar dhe pa kundërshtime, që të jeni të paqortueshëm dhe të pastër, bij të Perëndisë pa të meta në mes të një brezi të padrejtë dhe të çoroditur, në mes të të cilit ju ndriçoni si pishtarë në botë, duke e mbajtur lart fjalën e jetës, që unë të kem me se të krenohem në ditën e Krishtit, se nuk vrapova kot dhe as nuk u mundova kot” (Filipianëve 2:14–16).
