Mos lejo që të shpërqëndrohesh
21. korrik e martë
“Le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh” Hebrenjve 12:1
Në mars të vitit 1987, Eamon Coughlan po garonte në garën kualifikuese në Kampionatin Botëror të Pistës së Mbyllur në Indianapolis. Ai ishte mbajtësi aktual i rekordeve botërore në 1500 metra dhe ishte favorit për të fituar garën. Fatkeqësisht, me dy xhiro e gjysmë të mbetura, ai rrëzohet keqazi. Por ai u ngrit, dhe me shumë përpjekje arriti të kapë udhëheqësit e garës. Me njëzet jardë të mbetura, ai ishte në vendin e tretë, që do të ishte mjaftueshëm për të kualifikuar për garën finale. Pastaj Coughlan bëri një gabim fatal—hodhi vështrimin pas shpinës. Duke parë se nuk kishte askënd atje, ai i pakësoi përpjekjet. Ajo që nuk kishte vënë re ishte se një garues po përparonte fort nga jashtë. Ky garues e kaloi vetëm një jard para vijës së finishit, duke e eliminuar nga finalja. Përpjekja e madhe e Coughlan-it për rikuperim u bë e pavlerë për vetëm një arsye: ai për pak çaste hoqi sytë nga vija e finishit dhe u fokusua tek garuesit pas tij.
Shkrimtari i Letrës Drejtuar Hebrenjve tha: “Duke hedhur tej çdo barrë dhe mëkatin që na qarkon vazhdimisht duke na joshur, le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh”. Një “barrë” i referohet gjërave të ligjshme, por që mund të të ngadalësojnë. Një “mëkat” i referohet diçkaje të paligjshme që ti e di se është e gabuar dhe që mund të të kushtojë garën. Pra, hiqi të dyja dhe…“le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh, duke i drejtuar sytë te Jezusi, kreu dhe plotësonjësi i besimit” (v. 1-2).
